Еден од најновите трагични настани во нашава сирота Македонија беше случајот со киднапирање на две малолетни девојки на возраст од 16 и 17 години кои фатиле такси за да пристигнат дома. Но, во денешно време не можеш на комшијата да му веруваш, а не пак на таксист, па така завршиле во рацете на група макроа во Скопје, на кои лидер им бил, кој друг, ако не ПОЛИЦАЕЦ.

Така, наместо помошта која чичко полицаец е должен да им ја пружи и по службена а и по човечка должност, тој заработувал продавајќи ги телата на девојкиte за цена од 2000 до 8000 денари, кои потоа ги делел со другарчињата. Мора да бил крајно изреволтиран од ниската плата која не му е доволна ни за задоволување на основните, а не пак за малку “поекстремните” потреби. А за работите да бидат поинтересни, чичко полицаец заедно со својата банда им барале откуп на родителите на девојчињата и тоа ни повеќе ни помалку, туку 20.000 денари. Или биле во длабоки долгови или пак дупката за пари им е без дно, впрочем како и нивната душа. И така, по неколкудневната тортура врз девојките конечно се нашол некој на малку повисоко ниво на свест(велам на МАЛКУ повисоко ниво, бидејќи ипак тој требал да ги добие нивните услуги), меѓутоа кога ја дознал вистинската возраст на девојките, сфатил дека тоа не е во ред (а замислете да не сфател) и им понудил помош на тој начин што им го дал неговиот мобилен телефон да се јават кај своите родители. Така, скоро цела банда била фатена, освен 1 член.

Па бог да чува, уште која опција ни преостанува??? Или излегување ама само под придружба и обезбедување како она на претседателот или заклучување дома и откажување од социјалниот живот… и што е најтрагично и најжално па и да ти затреба помош за било што, да ти е “шубе” и во полиција да се јавиш!!! Кој знае каков чичко полицаец ќе ти се понуди за помош…и наместо родителите да се “крстат” во единственото нешто во кое можат да најдат барем грам надеж дека ќе им ги спаси децата од неволја, тие треба и од тоа да ги штитат!

Ништо…само вграден GPRS во мозокот на секое дете му е мајката!

И сега повторно прашањето: смртна казна ДА или НЕ?!…а пред да одговорите помислете малку на своите деца и блиски…

Разгледувајќи низ историјата на смртната казна, наидов на голема палета на разновидни смртни казни. Некои за кои денес би рекле дека се клише, додека некои ве оставаат со отворена уста и си велите: до кои граници одела човечката психа и фантазија, само за да дојде до што посурова казна, за самиот процес на умирање да биде што подолг и болен. Некој ќе каже смртната казна е одлика на примитивните општества, но искрено, не верувам дека “примитивци” би можеле да бидат толку инвентивни, што навистина од некои казни сум просто фасцинирана.

Една по една ќе ви ги прикажувам различните видови смртни казни, кои сметам дека се навистина вредни да бидат спомнати.

Најпрво би сакала да започнам со

СКАФИЗАМ

Зборот скафизам (scaphism) потекнува од грчкиот збор skaphe што значи ископува, издлабува и е метод на погубување користен во Персија. Голиот осуденик го заврзувале помеѓу два трупа од дрва (издлабени како за чамец) со тоа што главата, дланките и стапалата му штрчеле надвор. И тука започнува првиот дел од тортурата.

Прво осуденикот со сила бил теран да испие толку млеко и мед до точка на содавање сериозна дијареа, а потоа на телото бил мачкан со уште мед за уште повеќе да привлече инсекти. И така го пуштале да плови во некое мочуриште или езеро или пак едноставно бил оставан на сонце.

Поврзаноста помеѓу дијареата и медот на телото за привлекување на повеќе инсекти е следната: Чамецот цел се исполнувал со смет од сериозната дијареа. Тоа било совршено место за инсектите, привлечени од медот,  да се размножуваат и да се хранат од неговото гангренозно месо. И бидејќи понекогаш сето ова не е доволно, за тортурата да може да доживее уште поголем подем, се случувало присилното хранење на осуденикот со млеко и мед да биде повторувано неколку дена по ред, со цел да не умре прерарно од дехидрација или глад.  По неколку дена осуденикот најчесто запаѓал во делириум и на крај смртта настапувала како резултат на дехидрација, глад и септички шок.

И повторно прашањето: дали разумен човек би направил дело зад кое знае дека го чека ваква смрт?

“ Укинување на смртната казна? Да, секако…но само доколку господата убијци започнат први!” – Жан Б. А. Кар.

Вечна е дебатата на оваа тема и никако да се дојде до заклучок. И само едно не можам да разберам: дали разумен човек би направил дело зад кое знае дека го чека смрт? И во тој случај, зошто не би постоела смртната казна?

Правдата треба да биде задоволена

Секоја земја се стреми кон што е можно посовршен правен систем и воедно што посовршен општ систем на функционирање. Но, доколку ја нема правдата еден систем е далеку од совршен, функционален па и демократски(државно уредување кон кое денес се стремат сите). А за правдата иако не постои конкретна дефиниција, општопознато е дека претставува поим за нешто фер, еднакво. Како што рекол Сократ:”Правда е враќање на долговите.“ Од тука, како поинаку може да биде задоволена правдата доколку не постои смртна казна за ладнокрвните убијци, педофилите, силувачите, злоставувачите и сличните на нив? И некој можеби ќе се запраша зошто во ист кош со убијците ги ставам и останатите престапници, бидејќи нели тие не одземаат живот…и да, секако, не одземаат живот БУКВАЛНО, но можете да замислите каков е животот на нивните жртви? Не можете, а не можам (а и не сакам) ни јас. Но со сигурност можам да кажам дека не е онаков каков што тие би сакале да им биде…вечно навраќање и потиснување на траумите и сеќавањата.

“Љубезен” казнен систем и втора шанса

Често противниците на смртната казна велат дека со смртната казна само им се олеснува на криминалците, додека затворот и доживотниот затвор се поголема казна, бидејќи им е одземена слободата и се подложни на најразлични тортури. Но, јас наоѓам неколку контрадикторности во оваа теорија. Најпрво ќе започнам од казната – доживотен затвор. Нели значењето на институцијата затвор казнено – поправна која треба да овозможи рехабилитација и ре-социјализација на затвореникот за кога ќе излезе од таму да се однесува како секој “нормален” човек небаре бил на перење мозок. И не знам дали е до мојата способност на читање, сфаќање и перципирање на работите, меѓутоа никаде во поимот ДОЖИВОТЕН затвор не можам да ги согледам компонентите на поправна, рехабилитациона и соцојализирачка институција. Уствари, за каде осудените на доживотен затвор се рехабилитирани? За животот после смртта?

Потоа сакам да продолжам на верувањето дека затворот е поголема казна бидејќи се ограничува правото на слобода и се константно измачувани. Еве да не ги земеме во предвид нашите затвори (кои мислам дека треба да бидат пример за сите останати), затворите во развиените земји се ништо помалку од скромни мотели. Кога ќе размислам, некои луѓе местата кои ги нарекуваат свој дом е далеку од удобен како овие затвори. И токму поради тој факт, постојат и луѓе кои поради недостаток на услови за удобен живот намерно и свесно извршуваат најразлични кривични дела само за да добијат храна и покрив над глава. Дури им се овозможени рекреации и спортови. Колку тешка казна…не знам како некој би можел тоа да го поднесе! А што се однесува до малтретирањето, како може воопшто да се повикуваат на тоа кога правно земено таквото малтретирање е незаконско, а сепак се залагаат за укинување на смртната казна? Очигледно, некои луѓе треба да ги решат прво проблемите сами со себе.

И како за крај сакам да го цитирам Ф. Достоевски:

“Но најголемата и најстрашната болка не е во физичкото страдање, туку во знаењето дека токму во овој момент душата ќе го напушти телото и што е најлошо – дека тоа ќе се случи со сигурност. Да убиеш за убиство е казна неспоредливо полоша од самиот чин на кривично дело, бидејќи кај било кој убиен од разбојник, чие грло е пресечено навечер во шума или нешто слично, сигурно до крајниот момент се надевал дека ќе најде начин да се извлече…но во случајот со смртната казна целата надеж која го прави умирањето 10 пати полесно – е одземена со сигурност. И целата тортура лежи во тоа…сигурноста дека нема излез и не постои тортура полоша од оваа.”